Słownictwo dowodu cyfrowego: znakowanie czasem na blockchainie, dowód istnienia, hashowanie i stojące za nimi standardy, prostym językiem.
Czytelny dokument, który zapisuje skrót pliku, jego znacznik czasu i odniesienia do kotwicy on-chain, aby dowód można było odczytać, zarchiwizować i niezależnie zweryfikować.
Dowód, że konkretny plik istniał, w konkretnej postaci, w konkretnym momencie lub wcześniej, uzyskany przez zakotwiczenie jego skrótu w publicznym blockchainie.
Zwarty zestaw skrótów, który dowodzi, że dany element należy do większego zbioru podsumowanego pojedynczym korzeniem Merkle, bez ujawniania pozostałych elementów.
Czynność zapisania skrótu (często korzenia Merkle) w transakcji blockchain, aby odziedziczył czas i niezmienność łańcucha.
Znacznik czasu wydany przez kwalifikowanego dostawcę usług zaufania zgodnie z rozporządzeniem UE eIDAS, z domniemaniem prawnym dokładności czasu i integralności danych.
Użycie publicznego blockchaina, aby niezależnie poświadczyć, że dokument istniał w danym momencie i od tego czasu się nie zmienił, jako szybkie i tanie uzupełnienie tradycyjnej notaryzacji.
Otwarty standard i protokół do znakowania czasem danych na blockchainie Bitcoina, tworzący niezależnie weryfikowalne dowody bez zaufania do jakiegokolwiek serwera.
Funkcja jednokierunkowa, która zamienia dowolny plik w stały 256-bitowy odcisk; to samo wejście zawsze daje ten sam skrót, a każda zmiana daje zupełnie inny.
Właściwość, dzięki której każda zmiana danych jest natychmiast wykrywalna; przy hashowaniu i kotwiczeniu na blockchainie nawet zmiana jednego bajtu łamie dowód.
Znacznik czasu wydany przez urząd znakowania czasem zgodnie z protokołem IETF RFC 3161, kryptograficznie wiążący skrót z czasem podpisem urzędu.
Zapisanie kryptograficznego skrótu pliku w publicznym blockchainie, aby później móc udowodnić, że plik istniał, niezmieniony, w danym momencie lub wcześniej.
Rozporządzenie UE (nr 910/2014) o identyfikacji elektronicznej i usługach zaufania, które definiuje podpisy, pieczęcie i znaczniki czasu elektroniczne oraz ich skutki prawne.
Pewność, że dokument nie został zmieniony od punktu odniesienia, weryfikowana przez porównanie jego bieżącego skrótu z zapisanym wcześniej.
Gdy dwa różne wejścia dają ten sam skrót; dla SHA-256 nigdy jej nie znaleziono, a jej utworzenie uznaje się za obliczeniowo niewykonalne.
Użycie publicznego, bezzezwoleniowego blockchaina, jak Polygon lub Bitcoin, jako kotwicy znaczników czasu, aby dowody były niezależne od jakiejkolwiek firmy.
Udokumentowana, nieprzerwana historia tego, kto i kiedy obchodził się z dowodem cyfrowym; znaczniki czasu i skróty dają w niej weryfikowalne punkty zakotwiczenia.
Właściwość publicznego blockchaina, dzięki której potwierdzony zapis nie może zostać zmieniony ani usunięty, co czyni zakotwiczony znacznik czasu trwałym.
Potoczne określenie skrótu pliku: krótka, unikalna wartość wyprowadzona z jego dokładnej treści, która go identyfikuje, nie ujawniając go.
Podpis cyfrowy dowodzi, kto zatwierdził dokument; znacznik czasu dowodzi, kiedy istniał. Odpowiadają na różne pytania i często używa się ich razem.